Umut Kaygısız, Zeliha Tamer Uçar'ın kitabı, Tahta Bacaklı At üzerine yazdı: “Özellikle teşbih sanatındaki ustalığıyla dikkat çeken yazarın, betimlemelerle yoğurduğu öykülerinde tempoyu yukarda tutmayı başarabilmesi, bir koltukta birden fazla karpuz taşıyabildiğinin en güzel ispatı.” Üstüme üstüme geliyor duvarlar, diyor. Bilmiyormuş ne olduğunu. Tarifi zormuş. Aralıklı olarak pencereyi açmasını ve aldığı derin nefesleri gürültülü biçimde bırakmasını böyle açıklıyor. Aynalarla

Şule Tüzül, Çağan Irmak'ın Artuçkule’nin Tepegöz’ü adlı romanı üzerine yazdı: "Artuçkule’nin Tepegöz’ü zamansız bir insan hikâyesi, hiç değişmeyen, yaşadıklarından tarih boyunca ders almayan, tarihi sürekli ve sürekli tekerrür ettiren insanın hikâyesi." Tam bu yazıya hazırlanırken karşıma bir sözcük çıktı: Moledro. Yazar John Koenig, henüz adı olmayan duygular için sözcükler yaratıyor ve bu sözcükleri The Dictionary of Obscure Sorrows (Gizemli Hüzünler Sözlüğü olarak çevirebi

Nilay Kaya, Ann-Helén Laestadius’nun kitabı, Çalınan üzerine yazdı: "Romanın soğuk, karlı manzarası bu nedenle yalnızca atmosfer yaratmıyor; karakterlerin hayatlarını biçimlendiren bir coğrafyayı, aynı zamanda üzerinde hak iddia edilen bir yurdu görünür kılıyor. Manzara, insan hikâyesinin fonu olmaktan çıkıp çatışmanın taraflarından biri hâline geliyor." Karın örttüğü bir arazide, dokuz yaşındaki Elsa özel bir bağ kurduğu ren geyiği yavrusu Nástegallu’nun öldürülmüş bedenini

Umut Kaygısız yazdı: Shida Bazyar’ın adeta tarihsel belleği diri tutulabilmek için kaleme aldığı, düşüncelerle duyguları aynı kafese koyan bir yakın tarih gerçeğidir Geceleri Sessizdir Tahran. Bir yanar, bir söner ışıklar. Uzaktan bakınca evlerin göz kırptığını zannedersin. Oysa ki gördüğün, yan çizen, gücünü yitirmiş sokak lambalarıdır. Sonra Urmiye Gölü ışıl ışıl bakan bir çocuktan farksız gelir sana. Bu sefer de içinde yakarsın ampulleri. Kafanı kaldırır, takıp takıştırmış